ienimerosi

Σκέψου το: μια ταινία που έχει ήδη γυριστεί, είναι ολοκληρωμένη, αλλά κανείς ζωντανός σήμερα δεν θα τη δει ποτέ. Ακούγεται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας—κι όμως, είναι η πραγματικότητα του “100 Years: The Movie You Will Never See”.

Το 2015, ο σκηνοθέτης Robert Rodriguez συνεργάστηκε με τον John Malkovich για ένα πείραμα που ξεπερνά κάθε κλασικό κινηματογραφικό project. Μια ταινία φτιαγμένη όχι για εμάς, αλλά για τους απογόνους μας, έναν αιώνα μετά.

Ένα φιλμ σε καραντίνα εκατό χρόνων

Η ταινία είναι ολοκληρωμένη, μονταρισμένη, έτοιμη. Και αντί να κυκλοφορήσει, κλειδώθηκε—κυριολεκτικά—σε μια θησαυροφυλακή υψηλής ασφάλειας στο Κονιάκ της Γαλλίας. Η κάσα είναι αλεξίσφαιρη, σφραγισμένη, και προγραμματισμένη να ανοίξει στις 18 Νοεμβρίου 2115.

Μέχρι τότε, κανένα μάτι δεν θα δει ούτε ένα καρέ.

Ο Malkovich γράφει, ο Rodriguez σκηνοθετεί

Το σενάριο υπογράφει ο John Malkovich, ο οποίος πρωταγωνιστεί κιόλας. Ο Robert Rodriguez—γνωστός για ταινίες όπως το Sin City—έστησε τη μυστηριώδη παραγωγή. Λεπτομέρειες για το περιεχόμενο; Ελάχιστες. Ξέρουμε μόνο ότι πρόκειται για ένα sci-fi δράμα, αλλά τα υπόλοιπα μένουν επτασφράγιστο μυστικό.

Αυτό το πέπλο μυστηρίου είναι και το μεγαλύτερο δόλωμα. Γιατί μια ταινία που δεν μπορείς να δεις αποκτά αμέσως… μυθική διάσταση.

Τα «χρυσά» εισιτήρια του μέλλοντος

Για να σηματοδοτηθεί η ιδέα, δημιουργήθηκαν 1.000 μεταλλικές προσκλήσεις. Όχι χαρτί, όχι QR code—μεταλλικά εισιτήρια, φτιαγμένα να αντέξουν έναν αιώνα. Δόθηκαν σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων με την πρόθεση να περάσουν από γενιά σε γενιά.

Σκέψου να κρατάς ένα τέτοιο «πάσο». Δεν είναι για εσένα—είναι κληρονομιά. Ένα μυστικό που θα παρακολουθήσουν ίσως τα δισέγγονά σου.

Marketing ή τέχνη;

Κάποιοι είπαν ότι πρόκειται για έξυπνο promo trick, μιας και το project συνδέθηκε με μια luxury μάρκα κονιάκ (Louis XIII). Άλλοι το βλέπουν σαν καλλιτεχνική πρόκληση, ένα έργο που σπάει τα όρια του χρόνου.

Και ίσως να είναι και τα δύο. Γιατί η ιδέα να φτιάξεις κάτι που το κοινό σου δεν θα το δει ποτέ, παίζει με τα ίδια τα θεμέλια της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Για ποιον κάνεις τέχνη; Για τον εαυτό σου, για το τώρα, ή για ένα μελλοντικό κοινό που ούτε γνωρίζεις;

Η ειρωνεία της αναμονής

Η ταινία τιτλοφορείται “100 Years: The Movie You Will Never See”. Είναι σχεδόν ειρωνικό: το έργο υπάρχει, αλλά στην ουσία είναι αόρατο. Μια ghost movie που απλώς ξέρουμε ότι υπάρχει.

Μέχρι το 2115, θα έχει περάσει ένας αιώνας. Οι ηθοποιοί, οι δημιουργοί, ακόμα και οι σημερινοί θεατές δεν θα είναι εδώ. Κι όμως, η ταινία θα βγει, σαν χρονοκάψουλα από το 2015 που θα σκάσει στον 22ο αιώνα.

Γιατί μας μαγεύει;

Ίσως γιατί όλοι θέλουμε να αφήσουμε ένα ίχνος πίσω. Κάτι που θα υπάρχει όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε. Η “100 Years” είναι ακριβώς αυτό: μια υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να ξεπερνά το παρόν.

Και βάζει κι ένα φιλοσοφικό ερώτημα: αν ξέρεις ότι δεν θα δεις ποτέ το δημιούργημά σου, έχει άραγε αξία να το φτιάξεις; Ο Rodriguez και ο Malkovich απαντούν «ναι».

Το απόλυτο cliffhanger

Το σινεμά είναι φτιαγμένο για να δημιουργεί προσμονή. Trailers, teasers, posters—όλα χτίζουν αναμονή για την πρεμιέρα. Αλλά εδώ μιλάμε για το απόλυτο cliffhanger: μια πρεμιέρα που θα έρθει μετά από έναν αιώνα.

Ποιος ξέρει αν θα υπάρχει καν σινεμά το 2115 όπως το ξέρουμε σήμερα; Μπορεί να είναι holograms, μπορεί να είναι neural implants, μπορεί να είναι κάτι που ούτε φανταζόμαστε. Κι όμως, εκείνη την ημέρα, σε μια αίθουσα στη Γαλλία, κάποιοι θα δουν για πρώτη φορά αυτό το παράξενο έργο.

Η “100 Years” δεν είναι απλά μια ταινία. Είναι ένα μνημείο υπομονής, μια χρονοκάψουλα πολιτισμού, και ίσως το πιο περίεργο κινηματογραφικό πείραμα που έγινε ποτέ.

Δεν θα τη δούμε. Ούτε εσύ, ούτε εγώ. Αλλά κάπου, σε 90 χρόνια από σήμερα, κάποιος απόγονος θα μπει σε μια αίθουσα, θα καθίσει στη θέση του, και θα πατήσει play σε μια ταινία που έρχεται από έναν κόσμο που θα μοιάζει ήδη… προϊστορικός.

Και αυτό από μόνο του είναι πιο μαγικό από οτιδήποτε θα μπορούσε να δείξει το ίδιο το φιλμ.